စံျပမိဘမ်ား
>> Wednesday, July 28, 2010
လူငယ္နဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈ အဆက္....
လူငယ္ေတြကုိ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာသင္ေပးၾကတယ္။ ကိုယ္တုန္းကမစြမ္းေဆာင္ႏုိင္မႈေတြဟာ လူငယ္ေတြအေပၚ ကုိယ္ကထမ္းေဆာင္ၾကရတဲ့အခါ မိဘမ်ားဟာ ကုိယ့္ထက္သာေစခ်င္တဲ့ သေဘာနဲ႔သားသမီးေတြကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္။ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္ေတြျဖစ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေစခဲ့ၾကတယ္။ ဒါဟာလည္း တုိးတက္လာမႈနဲ႔အညီ မိဘမ်ားရဲ႕ ႀကီးမားတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ဳိ႕မိဘမ်ားကေတာ့ ကေလးကုိေတာ္ေစခ်င္တာတစ္ခုတည္းနဲ႔ နည္းအမ်ဳိးစုံနဲ႔ ဖိႏွိပ္ ခ်ဳပ္ျခယ္ၾကတယ္။ ဒါဟာ ကေလးရဲ႕စိတ္ဓာတ္ကုိ ရုိက္ခ်ဳိးပစ္လုိက္တာနဲ႔တူပါတယ္။ ဖိအားေတြအရမ္းေပးေတာ့ ကေလးဟာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္သလုိမျဖစ္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးဘာမွအသုံးမက်တဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္သြားရတာေတြလည္း မနည္းေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီေတာ့ ကေလးကို အရမ္းခ်ဳပ္ျခယ္လုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ စတုိင္လ္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာကုိပဲ ေရွ႕တန္းတင္ ၿပီး မရရေအာင္ ေမာင္းတတ္တဲ့ မိဘေတြအေနနဲ႔ ဒါကုိႀကိဳးစားၿပီး ေရွာင္ရွားေစခ်င္ပါတယ္။
ေတာကရြာေလးတစ္ရြာမွာ သမီးေတြခ်ည္းသာ ေမြးဖြားထားခဲ့တဲ့ မိဘမ်ားရွိတယ္။ လက္လုပ္လက္စားဘဝဆုိပါေတာ့။ အားလုံး သမီးခ်ည္း(၆)ေယာက္ေပါ့။ ဒီသားအမိေတြ ၾကည့္ရတာျမင္ရသူတုိင္း စိတ္ခ်မ္းသာၾကတယ္။ အားလုံးတေပ်ာ္တပါးဆုိပါေတာ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္။ လုပ္စရာရွိတာလည္း မခုိမကပ္ၾကဘူး။ မိဘမ်ားကလည္း အားလုံးကုိ ဘဲြ႕ရပညာတတ္ေတြ အထိ ေက်ာင္းထားေပးၾကတယ္။ အမ္ေအေတြအထိဆုိပါေတာ့။ ပီအိတ္ခ်္ဒီအတြက္ေတာင္ လုံးပန္းေနတဲ့အထိ။ သူတုိ႔ဟာ ေျခြတာ ၾကတယ္။ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ မိဘကုိ ဘယ္ေတာ့မွစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မလုပ္ၾကဘူး။ အားလုံးတက္ညီလက္ညီဆုိပါေတာ့။ မိဘေတြ ကလည္း သူတုိ႔သာ မတတ္ေျမာက္ခဲ့ၾကေပမယ့္ သမီးေတြပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ အစြမ္းကုန္ႀကဳိးစားေပးခဲ့တယ္။ ႐ုန္းကန္ခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အျခားေသာ ပစၥည္းရွိသူေတြေတာင္ သူတုိ႔လုိ ပညာေရးကုိ အားမေပးၾကဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ကေလးေတြကုိ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ဘူး။ လြတ္လပ္ခြင့္အၿမဲေပးတယ္။ ကေလးေတြအေနနဲ႔လည္း အားလုံးလုိလုိ အလုိက္သိၾကတယ္။ မိဘေတြ ဘယ္လုိ႐ုန္းကန္ ၿပီး ထားခဲ့ၾကတယ္ဆုိတာ သူတုိ႔သိတယ္။ ဒီေတာ့ အားလုံးကလည္း ပညာတတ္ဘဲြ႕ရေတြျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ အငယ္ဆုံး ကေလးႏွစ္ေယာက္သာ ေက်ာင္းမၿပီးေသးတာ။ အခုေတာ့ ျပန္လည္ၿပီးႀကီးတဲ့အမျဖစ္သူေတြဟာ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့ မိဘေတြကုိ လုပ္ေကြၽးႏုိင္ၾကပါၿပီ။ အလတ္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ပီအိတ္ခ်္ဒီအတြက္ ဆက္ၿပီးေလ့လာေနဆဲေပါ့။ ဒီေတာ့ ဒီလုိမိဘမ်ဳိးေတြကုိ ဆထက္တုိးတက္ေပါမ်ားလာဖုိ႔ စံျပအျဖစ္နဲ႔ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ မရွိဘူး၊ မျဖစ္ဘူး၊ မတတ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာေတြ ဘယ္ေတာ့ မွ ကေလးစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မလုပ္ၾကဘူး။ မရရေအာင္စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ေအာင္ ေျဖရွင္းေပးၾကတယ္။ အင္မတန္ကုိ ေလးစားဂုဏ္ ယူထုိက္တဲ့ မိဘေတြျဖစ္သလုိ၊ ကေလးေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္ဘဝအေျခအေနကုိ သိၿပီး ႀကိဳးစားမႈေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ဂုဏ္ျပဳ ထုိက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ စံျပမိသားစုအျဖစ္ မိမိကေတာ့ စိတ္ထဲကေန သတ္မွတ္ေနမိပါတယ္။
အခုေခတ္က ေတာေရာ၊ ၿမိဳ႕ပါ ကေလးငယ္ေတြက ကေလးေတြနဲ႔မတူေတာ့ဘူး။ အရမ္းကုိ ဖိစီးမႈဒဏ္ေတြနဲ႔ ခံေနၾကရ တယ္။ အုိင္တီေခတ္၊ အုိင္တီေခတ္ဆုိတာေတြ ေၾကြးေက်ာ္လြန္းၿပီး ကေလးေတြကုိ အရမ္းဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လြန္းတာေတြဟာ လြတ္ လြတ္လပ္လပ္ အားအင္အျပည့္နဲ႔ ရွင္သန္ခ်င္ေနတဲ့ပန္းပင္ေလးကုိ အျမစ္ကေနႏႈတ္ႏႈတ္ၿပီး ရွင္လား၊ ေသလားဆုိတာ စမ္းသပ္ ေနတဲ့ ေျမာက္ေတြလုိျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြကုိ သတိထားၿပီး ျပဳမူေစခ်င္ပါတယ္။ ကေလးေတြကုိ အရမ္းကုိ မဖိႏွိပ္ပါနဲ႔၊ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ပါနဲ႔၊ တင္းက်ပ္တဲ့ စည္းကမ္းဥပေဒသေတြကုိ မထုတ္ျပန္ပါနဲ႔၊ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးပါ။ အရမ္းတင္းလြန္းရင္လည္း ျပတ္ သြားတတ္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အရမ္းႀကီးေလ်ာ့လြန္းရင္လည္း ရစ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶေဟာတဲ့၊ သူကုိယ္တုိင္လုိက္နာခဲ့တဲ့ မတင္းလြန္း၊ မေလ်ာ့လြန္းတဲ့ မဇ်ၥိမပဋိပဒါလမ္းျဖစ္တဲ့ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ကုိသာ လုိက္သင့္ပါတယ္။ အခုျဖစ္ေနတာက ကေလးငယ္ဟာ တစ္ေနကုန္ စာ စာ စာ ေတြနဲ႔ပဲ နပန္းလုံးေနၾကရတယ္။ ေက်ာင္းကသင္တာေတြ၊ ျပန္ေရာက္ၿပီး က်ဴရွင္ကုိ ေရေတာင္ေကာင္းေကာင္းမေသာက္ရေသးဘူး ဆက္သြားရတာေတြ၊ ညဘက္အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းကေပးတဲ့အိမ္စာေတြ၊ က်ဴရွင္ေပးတဲ့ စာေတြနဲ႔ နပန္းလုံးၿပီး စားခ်ိန္ေတာင္ေကာင္းေကာင္းမရ၊ နားခ်ိန္ဆုိတာ ေဝလာေဝးၿပီ။ အိပ္ခ်ိန္ေတြေတာင္ လုၿပီးအိပ္ေနၾကရတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ မနက္ေက်ာင္းယူထားသူဆုိရင္ ေစာေစာထ။ မုိးလင္းတာနဲ႔ေက်ာင္းသြား။ ဒီလုိပဲ တစ္ေနကုန္က် ရျပန္တယ္။ ဒါေတြကုိ နားလည္ေပးၾကဖုိ႔ပါ။ မွာခ်င္တာကေတာ့ တင္းလြန္းရင္ ျပတ္သြားတတ္တယ္ဆုိတာပါပဲ။ ေက်ာင္းစာကုိ အားေပးတာကုိေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လြန္းတာကုိေတာ့ လုံးဝမလုပ္သင့္ဘူးဆုိတာကုိ ထပ္ၿပီးမွာလုိပါတယ္။
ေက်ာင္းၿပီးေအာင္မတက္ခဲ့ၾကရတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ပုဂၢဳိလ္မ်ား
တစ္ခ်ဳိ႕ကုိယ့္အေနနဲ႔ ေက်ာင္းစာကုိအထြတ္အထိပ္အထိေရာက္ေအာင္ ဒီဂရီေလးတစ္ခုခုရေအာင္ တက္ခ်င္ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မတက္ျဖစ္ႏုိင္ခဲ့ပါ။ သုိ႔အတြက္ အဆုိပါပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ ထြက္ေပါက္ေလး တစ္ခုတေလေတာ့ ရေကာင္းပါသည္။ စိတ္ဓာတ္တစ္စုံတရာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲၿပီး မထင္မွတ္တဲ့ အလွည့္အေျပာင္းတစ္ခုကုိ ရရွိေကာင္းရရွိလိမ့္မယ္ဟု ထင္ျမင္ယူဆမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္မတက္ခဲ့ရေသာ္လည္း လုပ္ငန္းခြင္အသီးသီးမွာ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ေက်ာ္ၾကားမႈ၊ ထင္ေပၚမႈမ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံေနေသာ ပုဂၢဳိလ္(၁ဝ)ဦးကုိ တုိင္းမ္မဂၢဇင္းႀကီးက စစ္တမ္းေကာက္ၿပီး ေဖာ္ျပ လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီကုိ ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်လုိက္ပါတယ္။
၁။ ဘီလ္ဂိတ္
သူဟာ ဟားဗက္တကၠသုိလ္မွာ ၁၉၇၃ခုႏွစ္တြင္ တက္ေရာက္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ သူဟာႏွစ္ႏွစ္ေလာက္သာ တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ မတက္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေပါလ္အယ္လင္ႏွင့္အတူ မုိက္ခရုိေဆာ့ဖ္ ကုမၸဏီကုိ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ ၂ဝဝ၇ခုႏွစ္မွာေတာ့ ေက်ာင္းကေန ဂုဏ္ထူးေဆာင္ေဒါက္တာဘဲြ႕ ေပးအပ္ ခဲ့ျခင္းကုိ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ကမၻာ့အခ်မ္းသာဆုံး(၁ဝ) ဦးထဲမွာလည္း ထိပ္ဆုံးကေန ဦးေဆာင္ေနခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ အသက္(၅၂)ႏွစ္ အရြယ္သာရွိေသးေသာ္လည္း သူ႔ရဲ႕ခ်မ္းသာမႈဟာ ေဒၚလာ ၅၉ဘီလီယံအထိ ခ်မ္းသာေနခဲ့ပါတယ္။ ခ်မ္းသာသေလာက္ အလွဴအတန္း မွာလည္း ရက္ရက္ေရာေရာရွိလွတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သူ႔ကုိလူမ်ားေတာ္ေတာ္ေလး သိကြၽမ္းၾကပါတယ္။
၂။ စတိဗ္ေဂ်ာ့ဘ္
ဒီလူကေတာ့ အခုလူေတာ္ေတာ္မ်ား အသုံးျပဳေနၾကတဲ့ Apple – Nixt အစရွိတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေတြ ထုတ္လုပ္ေနၿပီး၊ Pixar ကုမၸဏီကုိ ထူေထာင္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူေျပာတာကေတာ့ သူဟာတကယ္လုိ႔ ေက်ာင္းဆက္တက္ေနခဲ့မယ္ဆုိရင္ အခု တစ္ကမၻာလုံးေခတ္စားၿပီး အသုံးမ်ား၊ တန္းဖုိးႀကီးလွတဲ့ iPad-iPod-MuzzLightyear ကဲ့သုိ႔ေသာ အရာမ်ား ေပၚေပါက္လာ လိမ့္မယ္မထင္ပါဘူးတဲ့။ သူဟာ စီးပြားေရးအခက္အခဲေၾကာင့္ ရိဒ္ေကာလိပ္ကုိ ေျခာက္လမွ်သာ တက္ေရာက္ႏုိင္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေျပာတာကေတာ့ သူ႕အေနနဲ႔ေက်ာင္းပညာေရးကုိ ၿပီးဆုံးတုိင္မတက္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း၊ ေကာလိပ္ပညာေရးဟာ အခ်ီးအႏွီးမျဖစ္ေၾကာင္း စတန္႔ဖုိဒ္တကၠသုိလ္မွာ မိန္႔ခြန္းေျပာၾကားခဲ့စဥ္က ထည့္ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။ သူေျပာတာကေတာ့ သူဟာ ေကာလိပ္မွာ ေျခာက္လသာတက္ေရာက္ခဲ့ရေပမယ့္ သူသင္ခဲ့ရတဲ့ လက္ေရးလွပညာက မက္ကင္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာတြက္ အသုံးျပဳေသာ လက္ႏွိပ္စက္ပညာအတြက္ အေျခခံကုိ ရရွိေစခဲ့ပါတယ္လုိ႔ ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။
၃။ ဖရန္႔လိြဳက္႐ုိက္
သူကေတာ့ အေမရိကတုိက္မွာ အထင္ရွားဆုံး ဗိသုကာပညာရွင္ျဖစ္ပါတယ္။ သူအေနနဲ႔ကေတာ့ ဝွစ္ကုိဆင္-မက္ဒီဆင္ တကၠသုိ္လ္မွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္သာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူဟာ ခ်ီကာဂုိကုိသြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ကမၻာေက်ာ္အေဆာက္အအုံဒီဖုိင္း ငါးရာေက်ာ္ကုိ ေရးဆဲြေပးခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ေခတ္သစ္ဗိသုကာပညာရွင္မ်ားရဲ႕ ဖခင္လုိ႔ထင္ရွားခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ႕ထင္ရွားတဲ့ ကမၻာေက်ာ္အေဆာက္အအုံမ်ားမွာ ေဖာလင္းဝါးတားနဲ႔နယူေယာက္မွာရွိတဲ့ ဆုိလို မြန္အားဂတ္ဂ်န္ဟိမ္းျပတုိက္ အေဆာက္အအုံတုိ႔လည္း ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။
၄။ ဘက္မင္စတာဖူလာ
သူကလည္း ကမၻာေက်ာ္ဟားဗတ္တကၠသုိလ္ႀကီးမွာ ေက်ာင္းကေနႏွစ္ႀကိ္မ္တုိင္တုိင္ ထြက္ခဲ့ၿပီး။ ေကာလိပ္ပညာေရးကုိ လုံေလာက္စြာမရွိခဲ့ေသာ္လည္း ကမၻာေက်ာ္ဗိသုကာပညာရွင္နဲ႔ တီထြင္သူပါရဂူျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။
၅။ ဂ်ိမ္းကင္မရြန္း
ေအာက္စကာဆုရ ဒါတာႀကီး ဂ်ိမ္းဟာ သူ႔ဘဝေစာေစာပုိင္းအေနနဲ႔ ေဟာလိဝုဒ္ပညာနဲ႔ နည္းနည္းမွ ပတ္သက္ခဲ့ျခင္းမရွိ ခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ ၁၉၇၁ခုမွာေတာ့ သူမိသားစုနဲ႔အတူ ကေနဒါကေန ကာလီဖုိးနီးယားကုိ ေျပာင္းေရြ႕ေနထုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကေန ဖူလာတန္ေကာလိပ္ကုိ ႐ူပေဗဒပညာကုိ တက္ေရာက္သင္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ေခတၱမွ်သာတက္ေရာက္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွထြက္ခဲ့ၿပီး စားပဲြထုိးအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ကာ အလုပ္ၾကမ္းသမားတစ္ဦးသာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘတ္စကားဒရုိက္ဘာ အျဖစ္လုပ္ကုိင္ခဲ့တယ္။ ၁၉၇၇ခုမွာ StarQars ႐ုပ္ရွင္ေလာကကုိ ေျခစုံပစ္ၿပီးဝင္ေရာက္ရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေပါင္း သုံးဆယ္ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ သူဟာကမၻာ့အံဖြယ္အေကာင္းဆုံး သိပၸံစိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္ကားမ်ားကုိ ဖန္တီးလာႏုိင္ခဲ့ သူျဖစ္ပါတယ္။
၆။ မက္ဇကၠာဘတ္
အခု ကမၻာမွာအေက်ာ္ၾကားဆုံး လူမႈေရးဝက္ဆုိက္ျဖစ္တဲ့ Facebook ကုိထူေထာင္ခဲ့သည္ျဖစ္ပါတယ္။ ဟားဗတ္တကၠသုိလ္ ကုိ တက္ေရာက္ေနစဥ္မွာပဲ သူရဲ႕ကုမၸဏီဟာ ကာလီဖုိးနီးယားကုိ ေျပာင္းေရြ႕တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းမွထြက္ခဲ့ၿပီး လုိက္ပါသြားခဲ့ရတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အလုပ္လုပ္စိတ္အားထက္သန္ၿပီး ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ေသာ သူ႔ရဲ႕လုပ္ရပ္ဟာ မွန္ကန္တယ္လုိ႔ ေျပာရမွာေပါ့။ အခုသူဟာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ စီးပြားေရးပညာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ၤသမဘန် ForbeQ မဂၢဇင္းရဲ႕စစ္တမ္းအရ သူဟာ ၂ဝ၁ဝျပည့္ ႏွစ္မွာ ေဒၚလာ ၄ဘီလ်ံခ်မ္းသာၿပီး ကမၻာမွာ အခ်မ္းသာဆုံးလူငယ္အျဖစ္ ရပ္တည္လာႏုိင္ခဲ့တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
၇။ တြမ္ဟန္႔
ဒီပုဂၢဳိလ္ကုိေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ား သိၿပီးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ေအာ္စကာဆုရတဲ့ မင္းသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေတာ့ ပရိသတ္နဲ႔ အကြၽမ္းဝင္းၿပီးျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ သူ႔ကားေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကည့္ဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ သူအေနနဲ႔ကေတာ့ အုိဟုိင္းအုိးျပည္နယ္ ကလီဗာလန္းမွာရွိတဲ့ ဂရိတ္လိတ္ျပဇာတ္႐ုံမွာ အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္လုပ္ႏုိင္ရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေကာလိပ္ေက်ာင္းကေန ထြက္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ႕ ျပဇာတ္႐ုံမွ အေတြ႕အႀကဳံေတြက ေဟာလိဝုဒ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးအေထာက္ အကူျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဟာလိဝုဒ္မွာ ၾသဇာအႀကီးဆုံး သ႐ုပ္ေဆာင္၊ ဒါ႐ုိက္တာ၊ ထုတ္လုပ္သူ၊ စာေရးဆရာျဖစ္လာ ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီလုိ နာမည္ေက်ာ္ၾကား၊ ၾသဇာႀကီးသူျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း သူဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ဘဝေမ့တတ္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာလည္း သူ႔ရဲ႕အားသာခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သူဟာ ၂ဝဝ၉ခုႏွစ္က သူရ႕ဲဘဝတကၠသုိလ္ျဖစ္တဲ့ ကလီဗာလန္းျပဇာတ္႐ုံ အား ျပန္လည္မြမ္းမံရန္အတြက္ ရန္ပုံေငြရွာေဖြအတြက္ စိတ္အားတက္ၾကြစြာ ဝင္ေရာက္ကူညီခဲ့ပါတယ္။
၈။ ဟာရီဆန္ဖုိ႔ဒ္
StarWars ဇာတ္ကားနဲ႔ အင္ဒီယာနာဂ်ဳန္းဇာတ္ကားမ်ားေၾကာင့္ သူဟာ႐ုပ္႐ွင္ေလာကမွာ အႀကီးအက်ယ္ထင္ရွားလာ သူျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ရိပြန္ေကာလိပ္မွာ ဒႆနိကေဗဒဘာသာ အဓိကနဲ႔ေက်ာင္းတက္ေရာက္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘဲြ႕မရမီမွာဘဲ ေက်ာင္းကေနထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းကထြက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေဟာလိဝုဒ္႐ုပ္ရွင္ေလာကထဲ အေရးမပါတဲ့ အခန္းေတြ မွာပါဝင္ခဲ့ၿပီး။ ဘဝကုိ ဒီေလာကထဲမွာ ႐ွင္သန္ဖုိ႔အေနနဲ႔ ေျခစုံပစ္ၿပီး ဝင္ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာလာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ StarWars ဇာတ္ကားနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ထင္ရွားလာခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။
၉။ ေလဒီဂါဂါ
ဒီပါရမီရွင္ အဆုိေတာ္ေလးကုိေတာ့ မသိသူမရွိေလာက္ေအာင္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားေနခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕နာမည္အရင္း ကေတာ့ ဂ်ဳိအန္နီအိန္ ဂ်ယ္လီနာဂ်ာမန္ႏုိတက္ဗ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာလည္းကမၻာေက်ာ္ နယူးေယာက္တကၠသုိလ္ အႏုပညာေက်ာင္း ကုိတက္ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္၊ တစ္ႏွစ္မျပည့္ခင္မွာပဲ ေက်ာင္းကထြက္ခဲ့ပါတယ္။ သူမဟာ ေက်ာင္းကထြက္ခဲ့ၿပီး ဂီတအလုပ္ေတြနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ၂ဝဝ၈-ခုမွာေတာ့ သူမရဲ႕ ပထမဆုံးပဲြဦးထြက္ အယ္လ္ဘမ္ထြက္လာၿပီးတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ေလဒီဂါဂါမွ ေလဒီဂါဂါျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ အႀကီးအက်ယ္ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရရွိလာေတာ့ပါတယ္။
၁ဝ။ တုိက္ဂါးဝုဒ္
သူဟာ စီးပြားေရးပညာ အဓိကေက်ာင္းသားအျဖစ္ စတန္႔ဖုိဒ္တကၠသုိလ္မွာ တက္ေရာက္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကုိလည္း မသိသူရွားပါးပါလိမ့္မယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး ပဋိပကၡေတြနဲ႔ နပန္းလုံးေနခဲ့ရေတာ့ လူေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည့္ခံခဲ့ရသူျဖစ္လာပါတယ္။ အေပ်ာ္တမ္းေဂါက္သီး႐ုိက္ဘဝကေန ေၾကးစားေလာကကုိ ေျခစုံပစ္ဝင္ရန္ ေကာလိပ္ပညာေရးကုိ လက္လြတ္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ အေပ်ာ္တမ္းေဂါက္သီးရုိက္ဘဝနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္သာ က်င္လည္ခဲ့ၿပီး ေၾကးစား ေလာကထဲကုိ ဝင္ေရာက္ႏုိင္ခဲ့သူျဖစ္ေတာ့ အခုကမၻာမွာ ဝင္ေငြအေကာင္းဆုံး အားကစားသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ သူရဲ႕ႏွစ္စဥ္ဝင္ေငြဟာ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၁ဝဝေက်ာ္ရွိေၾကာင္း သိရပါတယ္။
ကဲဒီေလာက္ဆုိ အေၾကာင္းမ်ဳိးစုံေၾကာင့္ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္မတက္ခဲ့ရတဲ့ လူငယ္ေလးေတြအေနနဲ႔ ဘာမွအားငယ္စရာမလုိ ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလုိလူေတြအေနနဲ႔ေတာင္ ေက်ာင္းပညာေရးကုိ တက္ေရာက္ခြင့္ရေသာ္လည္း၊ အေျခအေနမ်ဳိးစုံေၾကာင့္ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ တက္ေရာက္မသြားခဲ့ၾကတဲ့ လူေတြကုိ အတုယူၿပီး ကုိယ္လည္း ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ၊ ဘာေတြလုပ္ရမလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာရင္ေတာ့ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲဆုိတဲ့ ပုံၾကမ္းေရးဆဲြမႈနဲ႔အတူ ေအာင္ျမင္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘယ္လုိေနရာေတြမွာ ဘယ္သူေတြကုိ ဘာအတြက္ ေခါင္းေဆာင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနသလဲ၊ လုပ္ႏုိင္မလဲဆုိတာ ေစာင့္ၾကည့္ရေတာ့မွာေပါ့။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္..
